Þá er byrjað að kólna verulega hérna í henni Íþöku og hitinn farinn að nálgast frostmark. Veðrið er samt mjög sveiflukennt og til að mynda á miðvikudaginn í seinustu viku var sól og tuttugu stiga hiti en tveimur tímum seinna byrjaði að rigna eins og ég veit ekki hvað og næsta dag hafði hitastigið dottið niður í um 8 gráður. Þannig að það er aldrei að vita nema maður fái einn, tvo góða daga áður en veturinn skellur endanlega á, líklega um miðjan nóvember.

Annars svo ég haldi nú áfram að leyfa ykkur að fylgjast með prógramminu mínu. Ég hljóp í fyrsta skipti á ævinni 10km núna á þriðjudaginn. Upphaflega lagði ég nú bara af stað í hlaupið (á hlaupabretti) með það að leiðarljósi að ég myndi hlaupa í 40 mínútur eins og venjulega. Síðan einhvers staðar á miðri leið sé ég að með gefnum hraða myndi ekki þurfa svo mikið aukaátak til að klára fullt 10km hlaup. Fyrir mér hefur þessi vegalengd í raun alltaf verið eitthvað sem einungis einhverjar kempur leggja á sig. Ég kom sigurvegari í mark á 46 mínútum og var reifur í bragði að hlaupi loknu. “Ég er ánægður með að hafa sett nýtt lengdarmet í hlaupi þar sem ég hef nú ekki verið annálaður fyrir að vera mikill hlaupari” sagði ég að hlaupi loknu og hafði við það að bæta: “Mér hefur alltaf fundist draugleiðinlegt að hlaupa og í raun aldrei séð tilgang með slíkri aktívitet en eftir að hafa lagt að baki þessa 10km get ég ekki sagt annað en að það hafi verið gaman.” Við vonum að ég haldi áfram uppteknum hætti og haldi áfram að hreyfa mig reglulega því þetta er svo meinhollt bæði fyrir líkama og sál.

Hrós vikunnar fær Helgi Jean Claessen fyrir að hafa komið með snilldarlínu í samræðum á msn um daginn.  Við vorum að rifja upp einhvern skemmtilegan atburð (einn af fjölmörgum) sem átti sér stað fyrir nokkrum árum.  Helga varð að orði: “aaaahhhh, enn ein varðan down Memory Lane” eða eins og þetta mundi útleggjast á íslensku: “aaaahhhh, enn ein varðan við Minningastíg”. Þykir mér þetta vera með því skáldlegra sem drengurinn hefur látið frá sér fara. Einstaklega falleg setning að mínu mati...

Annars var í dag 20 stiga hiti og sól og minn nýtti tækifærið og fór út að skokka. Ég er farinn að taka 8 kílómetrana á rétt undir 40 og þykir mér það alveg viðunandi líkamsrækt. Ég er núna búinn að vera góður í prógramminu mínu í rúman einn og hálfan mánuð. Lyfti tvisvar í viku og hleyp eða stunda fótbolta tvisvar til þrisvar í viku. Sömuleiðis er mataræðið alveg til fyrirmyndar og til að mynda er ekkert nammi eða gosdrykkir nema á laugardögum. Árangurinn hefur ekki látið á sér standa og hef ég sjaldan verið í jafngóðu formi.

Að lokum er gaman að segja frá því að á næsta ári verð ég hækkaður í tign í kennslukúrsinum mínum. Ég hef undanfarin ár verið að kenna dæmatíma og hefur venjan verið sú að við höfum fengið efni til að fara yfir uppi á töflu frá manni sem sá alfarið um að semja þetta aukakennsluefni. Núna á næsta misseri á ég að sjá um að semja þessa aukafyrirlestra fyrir hina Teaching Assistantana ásamt því að útbúa heimadæmi fyrir kúrsinn. Þetta verður heljarinnar vinna örugglega en að sama skapi verðmæt reynsla.

Sjáiði hvítu bygginguna hægra megin við logandi skýjakljúfinn. Akkúrat inni í þessari byggingu sat ég og lærði á virkum dögum í sumar.

Það er merkilegt hvað sambærilegar fréttir geta haft gríðarlega mismunandi áhrif á mann.  Þetta styrkir stoðirnar verulega undir skoðunum mínum á alheiminum, en þær eru að því víðar sem maður ferðast þeim mun minni verður heimurinn.  Ég hafði alltaf álitið heiminn vera alveg ótrúlega fáránlega risa risa stóran.  Sem dæmi nefni ég símtal sem ég átti við mann sem starfaði á vegum Toefl prófsins í New York áður en ég kom hingað út.  Ég var forvitinn að vita hvernig mér hefði gengið og hringdi því til New York og spjallaði við þennan mann.  Ég ætlaði ekki að trúa því þegar einhver loks svaraði.  Ég stirðnaði allur upp og svitnaði og roðnaði.  Var sem himinn og haf væri á milli okkar tveggja og ég sá hann fyrir mér í einhverju risaháhýsi á Manhattan eyju í New York!!!  Þetta meikaði bara ekki nokkurn sens, hvernig gat ég verið að tala við þennan útlending sem fyrir mér bjó í allt öðrum heimi, var þetta draumur?  Það reyndist nú ekki vera raunin.  Í dag hringi ég í fólk í New York eins og mér sé borgað fyrir það og hika ekki við að rífa jafnvel kjaft ef þörf er á.  Eftir að hafa búið í Ameríku, kynnst þar fjöldanum öllum af fólki alls staðar að úr heiminum ásamt því að ferðast mikið þar um finnst mér heimurinn hafa minnkað alveg fáránlega mikið.  Heimurinn er enn þá risa stór landfræðilega ég segi það ekki, en ég er farinn að gera mér grein fyrir því að hann sé í rauninni ekki SVO stór eftir allt saman.  Þegar maður er farinn að spjalla við menn í öðrum heimshlutum og finnast maður bara vera að hringja úr Kópavogi í hann Helga í Breiðholti, nú eða þegar maður horfir eða les heimsfréttirnar og hugsar “æji, hvað það væri nú gaman að kíkja þarna aftur” þá sér það hver maður að heimurinn er ekkert stór heldur bara örsmár. Ég tilkynni það hér með að hef fullan hug á að ferðast miklu meira um allan heiminn og minnka heiminn þannig niður í litla öreind. Ég ætla að leggja heiminn að fótum mér.

Fór í fótbolta í gærkvöldi. Það var líklega 100% raki og grenjandi rigning. Völlurinn var einn stór pollur og minnti mann í raun meira á mýri heldur en fótboltavöll. Þetta var ótrúlega skemmtilegt og aðstæður alls ekki svo slæmar að ekki væri hægt að spila. En það reyndist því miður ekki vera vandamálið. Aðstæðurnar voru ekki einungis þolanlegar til fótboltaiðkunar heldur einnig (því miður) fullkomnar fyrir andskotans mýið. Þetta snérist upp í algjöra martröð og ég er ekki að grínast. Í hvert skipti sem maður stóð kyrr í segjum svona hálfa mínútu þá voru komnar svona 20 mýflugur og búnar að líma sig á lappirnar á manni. Ekki nóg með að maður fyndi svo stingina sem fylgdu bitunum heldur smituðust blóðtaumarnir niður eftir lærum hnjám og kálfum alveg hægri vinstri í hvert skipti sem maður sló á mýmergðina á löppunum. Þetta var algjörlega rosalegt. Ég hef bara aldrei lent í öðru eins. Í dag vaknaði ég svo og mér til “mikillar” undrunar voru lappirnar allar út í andskotans bitum. Svo slæm var hægri löppin að það er eiginlega bara alveg scary. Ég sé færri bitlaus svæði en bit. Ég hafði hugsað mér að taka mynd af þessum viðbjóði og birta á blogginu en ákvað að hlífa konum og börnum við slíkum hryllingi.

Annars er ég búinn að vera að pæla hvað það er ógeðslega cool að eiga alveg fullt af fólki að í hinum ýmsustu stórborgum og fylkjum Bandaríkjanna. Það er eitthvað svo magnað að geta slegið um sig ef maður er á ferðalagi með einhverjum. “Heyrðu, leyfðu mér að hringja í hann Rich, sem býr hérna í Washington og athuga hvort hann geti ekki slegið yfir okkur skjólshúsi í nótt.” Nú eða, “Heyrðu ég á nú kunningja sem býr hérna í Orange County, það væri nú gaman að vita hvað hann er að bardúsa þessa dagana.” Þetta concept nær ekki einungis yfir staði í Bandaríkjunum heldur er maður búinn að mynda tengslanet gjörsamlega út um allan heim, Bandaríkin, Kanada, Belgía, Tyrkland, Þýskaland, Ítalía, Indland, Tæland, Líbanon (ok, kannski er ég ekkert á leiðinni þangað í nánustu), Nýja Sjáland og svona mætti halda áfram. Þetta er algjörlega ómetanlegt þegar maður fer að ferðast með verðandi fjölskyldu í framtíðinni.

Að lokum langar mig til að segja ykkur frá alveg stórfurðulegu fyrirbæri sem ég rakst á um daginn. Einhvern tíma sagði Simon Cowell í American Idol (ef ég man rétt) að einhver keppandi og söngur færu álíka vel saman og súkkulaðiís og laukur. Þetta fannst mér svolítið sniðugt því það hlýtur hreinlega að vera ógeðsleg blanda. Nema hvað, nú er Ben&Jerry´s ísframleiðendur miklir byrjaðir að framleiða ís með fiski. Þetta finnst mér það fróðlegt að ég hef fullan hug á að prófa við tækifæri.