30. ágúst 2006 klukkan 09:38
Ég hef fengið nóg af hálfkáki og aumingjaskap. Nú verður leti sagt stríð á hendur. Ég er búinn að kaupa mér kort í gymminu, prótein-dúnk og vöðvamjólk og ætla ég að hlaupa og lyfta minnst fjórum sinnum í viku ásamt því að halda uppi ströngu mataræði. Ég ætla einnig að vakna á hverjum morgni klukkan 9 og læra fram á kvöld. Ég er kominn með stundatöflu fyrir fyrstu skorpuna í þessum heraga og er hún áætluð tveggja mánaða löng. Spurning hvort maður raki ekki líka á sér hausinn eins og hermaður í tilefni þessa alls. Ég hef gert þetta áður en nú er ég enn æstari en nokkru sinni áður að standa við sett markmið. Í lok Október ætla ég nefnilega að vera búinn að klára mastersritgerðina mína. Þetta eru háleit markmið þannig að wish me luck!!
Annars er það helst að frétta að Helgi er farinn aftur til New York eftir heimsókn hans hingað til Íþöku og fer hann aftur til Íslands eftir sumarið á Manhattan núna á fimmtudagskvöld. Ég mun skrifa nokkur lokaorð um stórborgina í eins og einum eða tveimur pistlum núna á næstunni.
Matthías Kormáksson
24. ágúst 2006 klukkan 11:54
Jæja nú erum við Helgi komnir aftur úr 4 daga vega-ferðalagi eða Road-trippi eins og menn kalla þetta hérna í Ameríku. Þetta Road Trip var stórkostlegt í einu orði og mundi ég segja að eftirfarandi fjórir þættir hafi átt þar stærstan hlut í máli:
1. Ég heimsótti tvö ný fylki og er fylkjatalning mín þar með komin upp í tuttugu!!!
New York, Vermont, New Hampshire, Massachusetts, Connecticut, Rhode Island, New Jersey, Pennsylvania, Delaware, Maryland, West Virginia, Virginia, North Carolina, Tennessee, Arkansas, Kentucky, Ohio, Indiana, Illinois og loks Florida.
Finnst mér þetta afar viðeigandi nú þegar 2 árum af 5 er lokið. Ég hef klárað 20 af 50 fylkjum og hljóta allir að sjá það í hendi sér að ég er akkúrat á áætlun. Ég hlakka mikið til að skoða hin 30.
2. Við klifum hæsta fjall norðaustur hluta Bandaríkjanna:
Mount Washington (New Hampshire). Fjallið er allt í allt 1916.6 m og var útsýnið þar uppi alveg stórkostlegt. Það er áætlað að það taki fólk um 4 klukkutíma og 10 mínútur að staulast upp fjallið en það er náttúrulega skemmst frá því að segja að við félagarnir hlupum þetta upp á 2 klst og 40 mínútum. Við vorum hreinlega eins og fjallageitur þarna skoppandi framúr þessum Ameríkönum. Við hlutum nafnið Ferðaklúbburinn “The Mountain Goats of Iceland” eftir þessa stórkostlegu fjallgöngu. Ég er að sjálfsögðu sjálfskipaður forseti eða Hafurinn og Helgi er aðstoðargeit hafursins (Hann vill víst vera kallaður aðstoðargeithafurinn en það er látið liggja á milli hluta). Þeir/Þau sem vilja gerast meðlimir (kiðlingar) vinsamlegast sendi okkur meil.
Hér er garpur mikill hálfnaður upp Mt. Washington
Í seinustu búðunum fyrir lokahjallann (minnir landslagið á eitthvað?)
Tja, ég veit ekki um ykkur en mér varð hugsað heim...
Jæja, eigum við að klífa þetta djöfulsins drasl?
Ekkert mál!!!
Ok, hvað eru tuttugu og fimm metrar hátt í raun og veru? Ég get ekki alveg from the top of my head nefnt byggingu sem er 25 metra há en ég mundi giska á að blokkin í Lundarbrekkunni þar sem ég bý sé allavega það. Þetta var stórkostlegt stökk og mun ég lifa að þessu alla ævi. Þegar ég bar klettinn fyrst augum þá vissi ég að það yrði ekki aftur snúið. Það yrði stokkið fram af kvikindinu. Síðan var siglt upp að eyjunni sem klettinn bar og farið upp. Þegar litið var niður þá kom nú smá auka-hjartsláttur því ekki nóg með að það væri hryllilega hátt niður þurfti maður að hlaupa og stökkva fram af klettinum þar sem hann var svolítið bogadreginn. Eftir að hafa rætt við vanan klifrara sem var á svæðinu sem sagði mér að hann hefði séð nokkra stökkva þetta og eftir að hafa farið vel yfir aðstæður þá ákvað ég að þetta væri fullkomlega öruggt og því einungis spurning með að bíta á jaxlinn, takast á við óttann og láta sig vaða. My Oh My þetta toppaði ferðina algjörlega!!!!! Hérna má sjá myndband af stökkinu mínu. Það má heyra mig súpa kveljur á niðurleið og er gaman að segja frá því að þegar ég er ný stokkinn fram af og lít niður á vatnið fyrir neðan mig þá var það eina sem fór í gegnum huga minn: “Já, þetta var svona asskoti hátt”. Síðan að loknu stökki tekur við mikill fögnuður viðstaddra og þótti þeim mikið til koma þessa stórhuga Íslendings. Ég, hógværðin uppmáluð náttúrulega, þakka svo pent fyrir klapp áhorfenda að stökki loknu.
4. Enn klifum við fjöllin, í þetta skiptið Algonquin fjallið í Adirondack fjallgarðinum (New York) Stórkostlegt útsýni og á toppnum fundum við hvorki meira né minna en íslenska náttúru. Þetta var nánast eins og klippt út úr íslensku umhverfi. Einhver þjóðgarðsvörður sýndi okkur krækiberjalyng (Black Crowberry Plant), Bláberjalyng (Blueberry Plant) og birki. Ekki skemmdi fyrir að það var rífandi rok og rigning á toppinum og kemst þessi lífsreynsla næst Íslandsheimsókninni sem ég missti af þetta sumarið. Þetta var yndislegt. Nú svo verður maður náttúrulega að minnast aftur á að við bættum sjálfsagt enn eitt hraðametið því þegar við erum að halda af stað upp fjallið segir þjóðgarðsvörðurinn okkur að hafa með okkur vasaljós. Við vorum mættir aftur niður í bíl klukkan 5 og það byrjar ekki að dimma fyrr en klukkan 8. Ég hló góðlega til þjóðgarðsvarðarins þegar niður var komið og kynnti hann fyrir “The Mountain Goats of Iceland”.
Komnir eitthvað áleiðis upp Algonquin
Matthías Kormáksson
17. ágúst 2006 klukkan 19:23
Ég er mættur til Íþöku og er þar með New York ævintýrinu lokið. Helgi kom hingað með mér og að hans sögn líkar honum vel við heimkynni mín og bæinn. Nú á morgun leggjum við upp í smá ferðalag á bílnum og læt ég ykkur vita allt um hvernig fór um sjóferð þá þegar við komum aftur.
Matthías Kormáksson
10. ágúst 2006 klukkan 10:24
Einu sinni bjó ég í Kópavogi. Einu sinni tók ég leið 140 niður í miðbæ á hverjum degi. Einu sinni tók ég í raun strætó hvert sem ég ætlaði mér að fara. Í dag bý ég á Manhattan. Í dag tek ég F-lestina upp á Upper East Side á hverjum degi. Í dag tek ég í raun lest hvert sem ég ætla mér að fara.
Í Reykjavík er mikil og rík mannflóra. Ég man einstaklega vel eftir tvíburum sem ég gat eiginlega ekki annað en tekið eftir í 140 vagninum á leið minni niður í miðbæ. Þessir tvíburar voru eitthvað skrýtnir greyin. Þetta voru tvær konur líklega um fertugt og þær kræktu alltaf höndunum saman eins og kærustupar og örkuðu svo eitthvert eins og óðar þegar þær stigu út úr vagninum. Þær litu alltaf vel til hægri og vinstri og pössuðu hver upp á aðra þegar farið var yfir götur og annað slíkt. Þær voru alltaf klæddar í eins föt frá toppi til táar. Báðar í Converse skóm og gallabuxum og loks í nákvæmlega eins jökkum, svona sægrænum og jú frekar sportlegum. Ég vissi aldrei hvert þær voru að fara. Í rauninni vissi ég aldrei heldur, hvort þær vissu hvert þær væru að fara. Hvort heldur var, þá var allavega eitt ljóst og það var að þær voru á leiðinni þangað með hraði.
Af hverju er ég að rifja þetta upp? Jú málið er að ég fann mæður þeirra hérna í East Village:
...
Ég veit í rauninni ekki hvort þetta eru Kínverjar. Þetta gætu þess vegna verið Japanar. Málið er bara að þeir fara afskaplega í taugarnar á mér. Þessir menn sem hafa hlotið nafnbótina “Kínverjarnir” eru, svo ég útskýri nú mál mitt áður en fólk fer að fella einhverja dóma um að ég sé kynþáttahatari, verkamenn frá einhverju asísku landi og eru að vinna að viðgerðum utan á húsinu sem við búum í. Á hverjum morgni á slaginu níu eru þeir mættir fyrir utan gluggann okkar og byrjaðir að öskra. Ég er alls ekkert að grínast með að þetta séu öskur þegar verst lætur og fer þetta bara afskaplega í taugarnar á mér, þá sér í lagi þegar mann langar að sofa út. Ég gef ykkur hérna link inn á myndband sem var tekið morgun einn klukkan 9.30 við gluggann minn. Þarna sjáið þið bælið mitt og síðan læt ég myndavélina reika út á svalirnar að íbúðinni okkar. Hlustið sérstaklega eftir því sem þeir eru að segja. Það virðist vera eitthvað gegnumgangandi þetta AAAAAA hjá þeim. Ég get svarið fyrir það, þetta hljómar fyrir mér einhvern veginn svona:
Kínverji 1: “Aaaaa!!! ... aaaa a aaaaaaAaA AAAAAAAAA!!!
Kínverji 2: “aaaAA, aa a aAa a a aa aa a aaaAAAAAAA”
En svona í alvöru talað, hlustið á þetta og segið mér að þetta sé ekki það mest pirrandi í heiminum:
Kínverska: “aaaAAAAA!!!”
Matthías Kormáksson
08. ágúst 2006 klukkan 20:50
Þá er löng og viðburðarík helgi að baki. Hingað kom nefnilega fríður og föngulegur hópur frá Íslandi yfir helgina, Beggi, Baldur, Úlli og Magga. Síðan bættust í hópinn Ingvar, félagi okkar Ingvars úr Cornell, hann Dominik og loks vinkona Möggu hún Malla og kærastinn hennar Keith. Úr varð hið mesta gilli og var þetta í alla staði alveg meiriháttar helgi.
Það sem stóð líklega upp úr var þyrluferð um Manhattan. Þar fór ég fremstur í flokki fylkingar en þannig var mál með vexti að ég var í framsætinu hjá þyrluflugmanninum með útsýni þyrluflugmannsins. Eitthvað virtust krakkarnir nú sjá þarna aftur í líka því til að mynda tók Helgi þessa stórskemmtilegu mynd af fjármálahverfinu í Manhattan:
Hér má sjá útsýnið úr þyrlu yfir suðurhluta Manhattan eða nánar tiltekið fjármálahverfið. Draumur sérhvers hryðjuverkamanns er að sökkva þessum "óskunda" en þarna gnæfðu i den yfir Tvíburaturnarnir.
Við fórum svo margoft út að borða og fórum meðal annars á Pizza-stað sem fékk viðurkenninguna sem besta pizzan í New York 2006. Þar hafa menn eins og Johnny Depp, Jack Black og Tony Soprano borðað. Einnig fórum við á “Mulberry Street bar” í litlu Ítalíu þar sem atriði úr Donnie Brasco var tekið upp (“You don´t walk away from me, I walk away from you!!”) og eins held ég að þetta hafi verið barinn úr the Sopranos. Síðan var náttúrulega farið á Ground Zero, Wall Street, Central Park, Union Square og farið að versla á Broadway. Bara svona svo fátt eitt sé nefnt. Í verslunarleiðangrinum var líklega besti díllinn hjá honum Begga þegar hann keypti tvennar gallabuxur, peysu og tvennar illa sexy nærbuxur á 120 dollara. En það er einmitt verðið á einum gallabuxum á mjög stórri útsölu heima á Íslandi!!!
Allavega, þetta var bara alveg meiriháttar og nú situr maður eftir hérna einn í íbúðinni eftir fjör helgarinnar. Það er svona ákveðinn tómleiki, en eftir lifir minningin af stórkostlegri helgi í góðra vina hópi. Takk kærlega fyrir komuna mínir íslensku vinir og sjáumst næst heima á Íslandi um jólin!!!!
Hérna sést fríður hópurinn í Central Park: (frá vinstri) Malla, Dominik, Matti, Beggi, Helgi, Magga, Úlli, Ingvar og Baldur
Matthías Kormáksson
02. ágúst 2006 klukkan 20:31
Tad er svo undarlegt tegar madur vaknar i alveg einstaklega vondu skapi. Tetta kemur fyrir svona endrum og eins hja mer og i morgun var tetta einmitt tilfellid. Tad eitt og ser er i sjalfu ser storfurdulegt ad madur skuli yfir hofud stundum vakna i godu skapi og stundum i alveg grautfulu skapi. Kannski hefur tetta eitthvad med svefninn ad gera, hversu vel madur svaf ta nottina. Mer finnst tad svona logiskasta skyringin tegar tad er ekkert annad ad ama mann. En tad sem er kannski undarlegra er ad tegar madur vaknar grautfull ta virdist heimurinn allur taka vid ser og skynja tad ad madur se ekki neitt serstaklega vel upp lagdur. Ekki nog med tad heldur reynir hann (heimurinn) ad gera allt sem i sinu valdi stendur til tess ad madur nai nu ekki ad retta ur kutnum og komast aftur i gott skap. Allavega var tetta reynsla min nuna i morgun...
...Eg vaknadi klukkan 8 i morgun og aetladi a bokasafnid. Tad lagu fyrir aaetlanir um ad tad myndu koma menn klukkan 9 til ad skipta um glugga i ibudinni og tvi vildi eg vera farinn adur en teir kaemu. Tad var svo sem allt vel, tja eda vid skulum segja ekki neitt alltof illa. I gaerkvoldi er sidan alveg ogedslega heitt og gerir tad mer erfitt fyrir ad sofna. Eg vakna alveg ogedslega treyttur og alveg ogedslega full og er bara gjorsamlega ad deyja ur fylu. Akkurat a tvi augnabliki, eg get svarid fyrir tad, byrjar heimurinn ad fa svona stridnisgalsa i sig eins og eg minntist a adan. Eg kemst ad tvi tegar eg er loksins buinn ad koma mer a lappir og buinn ad fara i sturtu og svona ad vinnumennirnir aetla ekki ad gera tetta i dag sem tyddi tad ad eg hefdi getad sofid allavega orlitid lengur. Tad sem verra var er ad teir vilja gera tetta a morgun sem er otolandi tar sem vid erum ad fara ad fa islenska gesti yfir helgina (tau koma i kvold) og omogulegt ad bjoda folki upp a ad vera vakid upp fyrir allar aldir i friinu sinu. Sidan tekur vid svona rod smaatrida. Eg tek straetoinn minn ovart 8 straetum of langt. Eg fer inn i bud ad kaupa mer Gatorade og kemst ad tvi ad tad er 20 dollara minimum a greidslukort og eg er natturulega ekki med pening. Eg kem svo loks eftir ad hafa reddad hradbankapening inn a bokasafnid med Gatorade-id og ta i fyrsta skiptid akveda bokasafnsverdirnir ad vera med leidindi. Tad ma ekki fara med Gatorade inn a bokasafnid. Ekki tad ad teir hafi verid ad vaela i oll hin skiptin sem eg hef farid med Gatorade og vatn inn a bokasafnid og latid tad hvila a bordinu minu i lokadri flosku a medan eg laeri. Nei, tarna er madur i fylu, let's go get him!!!
Nu er klukkan 11.20 og eg sit herna fyrir framan tolvuna a einmitt bokasafninu og er adeins farinn ad jafna mig:) Gatorade-id mitt er enn ta frami i "check-in"-inu og eg er herna ad hella ur skalum pirrings mins yfir ykkur vesalings lesendur. Uti er enn ta 38 stiga hiti (Teir eru lika svo med svona "feels like"-hitastig sem er 43 gradur) og eg get svo svarid fyrir tad, svona orlitid a lettari notum, ad tetta er alveg otrulegt bara. I gaer for eg ut ur loftkaledu bokasafninu og stod uti i solinni og atti simtal vid Ingvar felaga minn i svona liklega 7 minutur. Eg svitnadi i gegnum bolinn a stadnum! Eg aetla nu svo ad bidja ad heilsa ykkur fram a naesta sunnudag eda eftir helgi tar sem lidid er ad koma i kvold og eg hef engan hug a ad skrifa a medan tau eru her. Eg aetla ad rolta fram og klara Gatorade-id mitt og fara svo ad lesa ef teir leyfa mer tad skrattakollarnir.
Matthías Kormáksson
