Hér er yndisleg stúlka að nafni Julieta að spila á harmoniku og syngja. Ég féll samstundis fyrir þessari stúlku og laginu og er nánast samfleytt búinn að vera að hlusta á hana í allan dag. Þetta lag er svona temmilega nett komið á heilann á mér. Ég læt hér fylgja með karaoke video-ið til heiðurs systur minni og hennar fjölskyldu en þau kunna öll reiprennandi spænsku og geta því sungið með og skilið um leið hvað hún er að syngja um:



Síðan er hægt að nálgast MTV unplugged útgáfu og sjá hana syngja á eftirfarandi slóð:

http://www.youtube.com/watch?v=7BRojVr2b9k

Annars er það helst að frétta að ég er kominn með nýtt lífsmarkmið. Ég ætla að flytja til Suður-Ameríku þar sem harmonikan virðist vera bara hreinlega cool!! Ég ætla að strappa harmonikuna á bakið á mér og leggja svo land undir fót : )

og ég er að verða 28 í vor. Þetta boðar ekki gott:

http://mbl.is/mm/folk/frettir/2009/03/17/andlega_hrornunin_byrjar_vid_27_ara_aldur/?ref=fpverold

Ef ykkur vantar sumarleyfisstad (fyrir tha sem hafa efni a thvi) tha er upplagt ad kikja a thetta:

http://abcnews.go.com/GMA/story?id=6095530&page=1

Sjaumst i sumar!

Við vorum þrjá daga í Delhi en svo flugum við til Goa. Það var þungu fargi af okkur létt og eftir daglega valíumskammtinn komst aftur eðlileg ró yfir mannskapinn. Goa er ótrúlega friðsælt strandfylki á Indlandi. Þetta er minnsta og ríkasta fylki Indlands ef upplýsingar mínar eru réttar. Þarna voru húsin ekki í niðurníðslu og traffíkin var eðlileg þó enn þá væri keyrt öfu megin við og við og flautað í hæfilegum skömmtum. Við tókum leigubíl frá flugvellinum upp á gistihúsið og Jedúddamæja. Gistihúsið var í einu orði sagt Æðislegt. Aldrei hef ég gist á jafnvinalegum og glæsilegum stað.


Þar var sko ekki verið að reyna að svindla á okkur. Þjónarnir voru allir gríðarlega rólegir og litu allir út fyrir að vera búnir að öðlast innri frið í gegnum hugleiðslu. Við buðumst til að borga fyrirfram og þeir sögðu sallarólegir, "hafið engar áhyggjur, borgið bara hvenær sem þið viljið" og eftir á að hyggja þá var það eiginlega með ólíkindum því þeir höfðu engar upplýsingar um okkur nema eitt e-mail frá Joe þar sem við sögðumst ætla að koma. Ef við hefðum viljað stinga af án þess að borga þá hefði það líklega verið jafnauðvelt og að drekka baneitrað vatnið úr krönunum þarna. Nema hvað, þarna öðluðumst við innri frið svo ekki sé meira sagt. Dýralífið og kyrrðin var með ólíkindum og kærkomin breyting frá Delhi. Fyrsta morguninn vaknaði ég klukkan 6 og settist út á svalir þar sem ég naut sólarupprásarinnar í fullkomnum friði með dýrunum sem ég einungis heyrði í. Nú í Goa gerðist svo sem ekki neitt gríðarlega markvert. Við vorum viðstaddir brúðkaupið hans Nicholasar og Anjali og var það yndislegt. Nicholas vinur minn klökknaði þegar hann fór með hjúskaparheiti sem hann hafði samið og fyrir þá sem hann þekkja var ekkert óvanalegt við það. En athöfnin fór fram við ströndina í sólsetrinu og var bara mjög falleg og látlaus.


Ég, Joe og Ed klæddum okkur upp eins og Indverskt Boyband og vakti það gríðarlega lukku, ef ekki viðstaddra, þá okkar sjálfra og var mikið fjör. Indverskir strákar sem við mættum á götunum hrósuðu okkur í hástert fyrir klæðnaðinn og þegar óháður gestur í brúðkaupinu sagði að við litum út eins og Indverskt boyband þá var tilganginum náð.


Síðan var það bara ströndin, ströndin, ströndin, bátsferð út í eyju þar sem var grillað, götumarkaður og svo ströndin. Nú að Goa förinni lokinni tókum við lest til Mumbai.


Þetta var tíu tíma lestarferð og alveg magnað útsýni alla leiðina. Við lágum þarna í kojum og störðum út um gluggann og manni leið alls ekkert eins og maður væri á einhverju þreytandi ferðalagi eins og vill oft verða. Þegar maður flýgur, er maður yfirleitt rosalega feginn og þreyttur að ferð lokinni en þarna lá maður bara einhvern veginn alveg afslappaður og starði dáleiddur út um gluggann á landslagið. Síðan þegar til Mumbai var komið þá stígum við út úr lestinni og finnum strax stressið sem fylgir stórborgunum.


Leigubílstjóri var ekki lengi að finna lyktina af okkur og stökk að okkur og bauð okkur far á flugvöllinn. Hann bauð okkur far á uppsprengdu verði og þar sem við Joe erum að velta þessu máli fyrir okkur þá kemur miðaldra góðlegur kall sem hafði spjallað við okkur í lestinni aðvífandi og spyr hvort við þurfum aðstoð. Hann segir blákalt að þessir guttar fái borgað fyrir að reyna að svindla á útlendingum og byrjar svo góðlega að skamma leigubílstjórann fyrir framan okkur. Hann spyr okkkur svo hvert við séum að fara og kemur þá upp úr krafsinu að hann býr beint við hliðina á flugvellinum. Hann segir okkur að við skulum bara deila leigubíl saman sem við og gerum og fórum við hersingin, ég, Joe, maðurinn og eiginkona hans sem bein leið liggur upp að flugvellinum. Okkur er skutlað í týpískt borgarhverfi beint við hliðina á flugvellinum þar sem þau bjuggu og þar fyrir utan var unglingsdóttir þeirra að leika sér í Badminton við félaga sína. Dóttirin var himinlifandi að sjá foreldra sína sem höfðu verið í burtu í 20 daga vegna skurðaðgerðar sem konan hafði orðið að gangast undir. Á sama tíma var hún steinhissa á hvað mamma og pabbi væru að gera með skjannahvítum útlendingum í leigubíl. Nú maðurinn borgaði svo leigubílinn og harðneitaði!! að taka við peningum frá okkur. Hann labbaði svo með okkur á flugvöllinn og við stoppuðum á leiðinni á litlu kaffihúsi sem var rekið af vini hans. Það virtust allir í hverfinu vita hver hann var og það veifaði okkur til að mynda gamall maður, sem sat úti í kanti, voða kánkvíslega. Nú góði maðurinn labbaði svo með okkur út á flugvöll og sagði "Bon Voyage". Það var gott að enda ferðina á jafnjákvæðum nótum og þessum og var gaman að sjá hvernig týpískt fátækt hverfi sem maður hafði séð svo oft og mörgum sinnum í ferðinni umbreyttist og fékk vinalegan svip.

Myndir frá Goa: http://www.getdropbox.com/gallery/515767/1/Goa?h=8cf1eb

Ég er kominn aftur í siðmenninguna!!! Þetta Indlandsævintýri var líklega mesta upplifun lífs míns. Eins og ég lýsti í seinust færslu var Delhi alveg ótrúleg borg heim að sækja. Við vorum alveg úrvinda á sálinni eftir þá ferð. Ef þið viljið reyna að ímynda ykkur helvíti á jörðu þá er það Delhi:) Þegar ég og Joe ferðafélagi minn vorum að ræða hvað það væri magnað að koma þarna þá varð okkur á orði að það væri meiriháttar að heimsækja borgina eingöngu til þess að vita að hún sé til. Fátæktin var ólík ÖLLU sem við eigum að venjast í vestrænum heimi. Mengunin var hrikaleg og mætti ímynda sér að ef maður keyrði um Reykjavík með púströrið ofan í kokinu þá væri hægt að skilja hvað átt er við. Göturnar eru eins og sorphaugar og stressið og geðveikin hreinlega með ólíkindum! Við þurftum tíu jógakennara og 17 þúsund og 3 hundruð valíumpillur til að róa okkur niður á kvöldin eftir dag úti á götunum. Eins og ég lýsti þá var traffíkin brjáluð og maður sat "rólegur" inni í bíl eða í þessum þríhjóla-rickshaw á meðan bílflauturnar ómuðu nánast samfleytt án hlés. Maður sat stundum hálfdáleiddur og starði út hugsandi: "bara rólegur, bara rólegur". Ég get svarið það í bak og fyrir að ef Dalai Lama myndi setjast niður við ein af stærstu gatnamótum Delhi og loka augunum þá myndi hann missa vitið áður en hann næði að falla í hugleiðslutrans.

Á þessum götuhornum datt mér í hug samlíkingin "helvíti á jörð" því ég hugsaði með mér hversu hryllilegt það væri ef maður yrði tjóðraður þarna niður og yrði að sitja á miðjum gatnamótunum til eilífðarnóns. Nú eins og hávaðinn og lætin væru ekki nóg þá var stöðugt áreiti af Indverjum að reyna að svindla á manni. Við ætluðum til að mynda að taka leigubíl til að skoða virki og mosku eina en þá sagði leigubílstjórinn að svæðið allt væri lokað því að múslimarnir væru að biðjast fyrir. Þetta var alrangt en hann bauðst svo til að keyra okkur eitthvað allt annað fyrir "gott verð" og peningaáfergjan skein út úr augunum á honum. Svona virkar þetta víst, þeir reyna að fá túristana til að þiggja þjónustu þeirra og plata þá svo til að gera sem mest og reyna að taka algjörlega stjórnina þannig að í lok dags átta túristarnir sig á því að þeir höfðu ekkert um málið að segja. En svona var þetta allt einhvern veginn. Þegar maður bað um eitthvað ákveðið þá var reynt að fá mann til að gera eitthvað annað. Við leigðum bílstjóra og bíl frá Delhi til Agra til að heimsækja Taj Mahal og borguðum fullt verð fyrir það. Síðan þegar við erum að verða komnir á svæðið þá segir bílstjórinn okkur að hann sé að fara að pikka upp leiðsögumanninn okkar, nema hvað að við höfðum ekkert rætt um neinn leiðsögumann við hótelfólkið og svo kemur þarna einhver Indverji inn í bílinn og gefur okkur 10 mínútna fyrirlestur um Taj Mahal fluttan á hálfri mínútu og skilur okkur svo eftir til að rölta um (sem var nákvæmlega það sem við vildum og höfðum borgað fyrir). En síðan þegar kom að því að fara til baka þá taka bílstjórinn og leiðsögumaðurinn upp á því að fara með okkur í einhverja búð. Það virkar víst þannig að þeir fá borgað fyrir að koma með túristana í búðina þeirra. Svo þegar öllu var lokið þá segir leiðsögumaðurinn voða smeðjulega: "Jæja, svo megið þið bara borga mér eins mikið og ykkur þykir sanngjarnt" og við náttúrulega sögðum bara, "nei, en takk samt". Bílstjórinn okkar var ekki alveg jafnsmeðjulegur við okkur á leiðinni til baka þegar hann skildi það að við ætluðum ekkert að vera of rausnarlegir með tips þegar við kæmum til baka. Hann keyrði því eins og algjör brjálæðingur til baka í fúlu skapi og á fjögurra og hálfs tíma leið notaði hann líklega bílflautuna yfir 1000 sinnum og fór yfir á rauðu ljósi líklega 10 sinnum (Það er ekki til neitt sem heitir umferðarreglur á Indlandi). En fátt er svo með öllu illt. "Rauða virkið - Red Fort" var mergjað sem og moskan sem við heimsóttum. Gríðarlega fallegar byggingar.


Síðan þegar við röltum um gömlu Delhi þá vorum við látnir alveg í friði og hávaðamengunin var nánast engin. Þar voru bara local íbúar sem voru mjög vinalegir og hjálpsamir þegar kom að því að finna leiðina út úr gamla miðbænum. Þannig er nefnilega mál með vexti að þetta er hálfgert völundarhús. Húsin standa öll í einni risastórri þyrpingu og ekkert skilur á milli nema níðþröngar götur og þær zikk zakka þarna um allt og maður er löngu búinn að missa áttaskyn eftir tæplega tíu mínútna labb.


Taj Mahal í Agra, suður af Delhil, var svo náttúrulega bara algjörlega yndislegt og ég er hreinlega ekki frá því að þetta sé fallegasta bygging sem ég hef augum litið. Við röltum um Taj Mahal garðinn og sátum í rólegheitunum í tæpa 3 klukkutíma. Þegar horft er til baka á Delhi þá vegur þetta góða upp allt það slæma þó ég sé ekkert allt of spenntur fyrir að fara aftur til Delhi. Ég held að það sé eiginlega ekkert hægt að lýsa þessum stað neitt betur en: "Það er magnað að koma til borgarinnar til þess að vita að hún sé til".

Hér má sjá fleiri myndir frá Delhi og Agra:

http://www.getdropbox.com/gallery/515767/1/Delhi-Agra?h=d40b45

Ég hendi svo inn myndum og frásögn frá Goa við tækifæri.

Jaeja, tha er eg buinn ad vera einn dag i Delhi. Thetta er gjorsamlega gjorolikt ollu sem eg hef nokkru sinni a aevi minni sed. Her er mannmergdin aegileg alveg og traffikin eftir thvi. A gotunum ser madur endalaust morg leigu-reidhjol (madur sem hjolar um med farthega) og svona thrihjolaleigubila sem eru vinsaell og rosalega odyr ferdamati. Madur stekkur upp i thessa thrihjolabila og fer i 20 minutna ferd fyrir 1 dollara. Nu sidan eru motorhjol, hestvagnar, menn a osnum ad ogleymdum risastorum hvitum uxum eda kum eda hvad thad nu er. Thetta hringsolar einhvern veginn allt saman i samhljom a gotunum. Svo thegar kyrnar verda threyttar tha er theim bara parkerad i bilastaedi medfram gotunum. Ef madur labbar eftir gotunum er rusl og matarleifar medfram ollu gjorsamlega og svo ser madur folk kaupa mat af gotusolum thar sem madur getur nu ekki imyndad ser ad hreinlaetid se neitt rosalegt. Vid forum einnig i gamla baeinn i dag og thar gekk madur inn i svona risastora husthyrpingu thar sem voru nidthrongar gotur og allt morandi i folki, aftur: labbandi, hjolandi, a motorhjolum, eda i thrihjolaleigubilum. Sidan sprangudu apar eftir simalinunum a naestu haedum fyrir ofan.

Jaeja, eg fer i Taj Mahal a morgun og svo forum vid til Goa a sunnudaginn. Eg mun reyna ad finna tima til ad skrifa vid og vid. Bid ad heilsa til Islandsins.

http://mbl.is/mm/frettir/innlent/2009/02/03/is_hrundi_undan_hestum/

Eg get ekki orda bundist yfir thessum bjevitans hestamonnum! Andskotans bjanaskapur og ekkert annad ad fara med hesta ut a is an thess ad huga ad tvi hvort isinn se traustur. Vesalings skepnurnar eru fornarlomb nautheimsks og snobbads hestafolks.

Það er oft sem ég kíkji inn á heimasíðu Bandarísku sjónvarpsstöðvarinnar CNN http://www.cnn.com/ en ekki á hverjum degi sem Ísland ratar þar á forsíðuna. Jæja, haldiði að menn hafi verið að velta fyrir sér bágu ástandi íslensku þjóðarinnar? Nei, svo sannarlega ekki. Það er ekki fréttnæmt fyrir Kanana! Haldiði að hann Bill og hún Jane í Alabama fylki séu að velta fyrir sér hvort íslenska þjóðin sé að fara á hausinn? Nei og ég svo sem lái þeim ekkert fyrir það:) En Bill og Jane áttu nú fyrr von á ömmu sinni Maggie í heimsókn, sem hefði orðið 120 ára ef hún væri enn á lífi blessunin, heldur en fyrirsögninni sem þau ráku augun í á CNN í dag.

"Ísland við það að tilnefna fyrsta lesbíska forsætisráðherrann í heiminum!!!"

Nú gengur þessi saga fjöllunum hærra þarna niðri í suðrinu sem og í öðrum fylkjum Norður-Ameríku. Ég frétti af tíu fjöldasamkomum samkynhneigðra í 17 fylkjum, fyrr í kvöld, þar sem hrópað var "Joe-Hannah! Joe-Hannah! Joe-Hannah!"

Annars er þetta nú bara ágætt held ég að hún skuli fá að taka við forsætisráðherrastólnum svona á bestu og verstu tímum og ef þetta er einnig talið hafa jákvæð áhrif á heim samkynhneigðra þá er það bara frábært. Ég get nú svo sem ekki sagt að í heild sé ég "Joe-hannah! Joe-hannah!"-spenntur fyrir þessari nýju ríkisstjórn, en mest af öllu þykir mér vænt um að heyra að allt stefni í stjórnlagaþing og að hann Davíð, æskuvinur íslensku þjóðarinnar, fái hugsanlega reisupassann. Ég er óheyranlega stoltur af ykkur öllum sem tókuð þátt í þessum mótmælum og hefði gefið mikið fyrir að vera viðstaddur þó ekki nema væri ein mótmæli. En það verður líklega að bíða næstu kreppu.

Annars var fólk eitthvað ósátt við myndaseríuna mína í fyrri færslu. Ég sagði aldrei að hún yrði löng! En hér koma nokkrar fleiri myndir frá Tenerife (allt í boði systur minnar):

chillað á sjóræningjaslóðum á stuttbuxum og bol. Ég kom til Íþöku úr

26¨C í -24¨C samtals 50 gráðu munur.

Eldfjallið Teide (3718m)

Svo gott sem kominn upp á Teide. Þetta er hálfgerð fjallagarpsmynd.

 

Jæja, á morgun verður hann blessaður svarinn í embætti forseta Bandaríkjanna. Fram að þessu hefur hann gengið undir titlinum "kosni forsetinn" eða President Elect Obama. Á meðan hefur Goggi Búsj gengið undir titlinum "Krippluð önd" eða "lame duck" sem er orðatiltæki hér vestan sem vísar til embættismanns sem getur í raun ekkert gert neitt nema beðið eftir að hætta þar sem búið er að kjósa eftirmann hans. Annars er magnað að fylgjast með fréttunum af þessari forsetaathöfn og þá sér í lagi allri öryggisgæslunni! Þetta er náttúrulega bara ekkert eðlilegt, Sniper-ar út um öll húsþök að leita að mögulegum leigumorðingjum og ég veit ekki hvað og hvað. Þetta fer nú allt vonandi vel fram, maður myndi vona það með alla þessa öryggisgæslu.

Annars fannst mér viðeigandi að blogga í kvöld þar sem seinasta færsla fjallaði einmitt um sigur hans í forsetakosningunum. Næsta blogg: Eftir fjögur ár þegar hann endursigrar forsetakosningarnar 2012 (humm ætli það verði Palin).

Fór til Tenerife yfir jólin og var það alveg yndislegt í einu orði sagt. Dagskráin var sneisafull eins og þeir segja á FM957 og má þar líklega helst nefna sigurgöngu mína og systur minnar upp á eldfjallið Teide 3718m. Það á víst að gjósa í ár ef marka má spár þannig að við vorum held ég bara nokkuð heppin að sleppa í þetta skiptið. Ef svo óheppilega hefði þó viljað til þá hefðum við nú samt líklega rennt okkur bara fótskriðu niður fjallið ekki ósvipað kannski og Skarphéðinn gerði á Markarfljótinu á sínum tíma. Teknar voru nokkrar myndir af liðinu á meðan á för minni stóð og læt ég því með fylgja eftirfarandi myndaseríu: